خويش را به ديگران نماياندن ، رفتار ها يي هستند که افراد از جمله

 کساني را که درجايگاه مديريت قرار دارندرادراستمرارکارهاودرستي

 و صحت آن ها  دچار مشکلاتي مي سازد . از جمله  پخش شدن و

 گستردگي  بي رويه ي  کار ها  و در نهايت جمع  نکردن و به نتيجه

نرساندن آن ها.آغازگران بي محل نامي است که مي توان براي اين

 نوع  مديران  برگزيد . اين  جريان ، از  نگرش مدير  و  سياست هاي

ارزشيابي ازکارمديرنشات مي گيرد.مديران اغلب آن گونه کارمي کنند

که ارزشيابي مي شوندبنابراين هم نيازمندتغيير واصلاح نگرش مديران

 وهم اصلاح سيستم ارزيابي از کارمديران است. وقتي مديري انديشه

مشغول به نظر رسيدن رادرذهن خودداشته باشد و به جاي برنامه ي

دراز مدت ، به نتايج کوتاه مدت و به بخش کارها ونه جمع و جور کردن

آن ها دل بسته باشد،و نظام ارزشيابي و نظارت بر کار مديران نيزچنين

خواسته  باشد ، جز اين انتظاري نمي توان  داشت . از طرف ديگر زير

دستان هم به تدريج به اين جريان خو مي گيرند و درنتيجه خطر تبديل

اين حرکت موجي مديران به يک عادت ذهني و فرهنگ سازماني بروز

مي کند .  امام علي (ع) چقدر زيبا فرمودند:

                قليل مداوم عليه ، خير من کثير مملول منه .

  آن اندک کار مداوم ومستمر بهتر از خيل کثيري از کارهايي است که

 تداوم نداشته باشد وبه نتيجه نرسد     (نهج البلاغه )

  بنابراين اگر کارها را کوچک و جمع  و جور شروع  کنيم ،ولي با عمق

و استحکام  بيشتري به انجام  برسانيم ، بهتر از شروع  بزرگ ، ولي

استمرار ناقص ونتيجه ي نامعلوم است .ژاپني ها مي گويند کم زياد

است واين را بيشتر درآموزش بکارمي بندند . يعني اگر مطالب را کم 

 ولي عميق ترارائه دهيم ، بهتر از حجم زياد با عمق کم است معناي 

اين  جمله  کوتاه  عمق بخشيدن به کار ها  به  جاي  پخش  کردن و

 گستردن بي رويه ي آن ها با عمق کم است.

 استخري عميق،بهتر ازاقيانوس با عمق کم است